Amsterdam-Singapore

Zondag 11 uur vertrok ons vliegtuig vanuit Amsterdam richting Singapore om een kleine 12 uur later (maandag 6 uur ’s ochtends plaatselijke tijd) weer voet aan de grond te zetten. Met inmiddels aardig wat vliegkilometers in de benen, zou je toch denken dat ik (Wouter) er inmiddels aardig aan gewend geraakt zou moeten zijn? Helaas, ik zit toch nooit helemaal ontspannen in zo’n kist.

De weg naar Schiphol.

Het begint al in de auto naar Schiphol. Hoe dichter bij we komen, hoe stiller ik word. Maar, eenmaal in de vertrekhal is er genoeg afleiding en als we bezig zijn met de bagage inchecken, is er geen ruimte voor extra spanning. Spullen op de band, door de paspoortcontrole en een laatste kop koffie. Tot nu toe gaat het prima. We gaan richting gate. Doen een laatste plas en gaan boarden.

Twee gangpaden, en wij zitten behoorlijk ver naar achteren. Rij 51, in het midden. Het vriest buiten. In het vliegtuig is het ook niet warm. Ondanks de kou, doe ik mijn vest uit, wetende dat ik het straks toch wel warm krijg.

De piloot.

De piloot meldt zich. Vliegtijd is 11 uur en 45 minuten. We verwachten goed weer, maar er kan mogelijk wat turbulentie ontstaan onderweg. Waarom? Waarom zeg je dat? Prima dat jij het weet, maar ik wil niet nu al weten dat we over 7 uur mogelijk een keer door elkaar geschud worden. Hou dat lekker voor je! Rustig Wout, neus in, mond uit.

Het opstijgen.

We zijn nog geen eens vertrokken. En dat opstijgen ervaar ik altijd al als het minst leuke. Het dalen valt wel mee. Volgens mijn theorie zal het laatste stuk ook nog wel gaan als alles daarvoor ook gelukt is. Slaat nergens op, maar het geeft mij voldoende houvast. Motoren gaan aan, we maken snelheid, en ik druk mezelf naar achteren, grijp Rianne of de leuning vast (alsof dat zal helpen) en ga door met ademhalen. Diep in door de neus, rustig uit door de mond.

Eenmaal in de lucht.

We zijn vertrokken. Geen rare geluiden, geen snelle bochten. We stijgen super smooth. We gaan niet heen en weer, en na een minuut of tien mogen de gordels los. Ik durf al snel naar het toilet te gaan, en beleef eigenlijk een prima vlucht. Zelfs de beloofde turbulentie kom ik uiteindelijk prima door.

Changi Airport.

Wij dachten dat Singapore Airport vast megadruk moest zijn, maar het is opvallend rustig. De backpacks vissen we snel van de band. Ze mogen nog een keer extra door de scan (mijn korte coupe zorgt denk ik toch voor een crimineel uiterlijk), en we lopen naar de metro.

Ons avontuur begint. Nog maar 7 keer opstijgen (en weer landen) en we zijn weer thuis.