Marathon – deel 4.

Als ik iedere trainingsweek een cijfer zou moeten geven, was vorige week maximaal een zesje. De benen voelde moe, ademhaling was niet top. De langste duurloop van die week haalde het gemiddelde nét naar een voldoende. Deze week daarentegen was heerlijk.

Tweede paasdag

Tweede paasdag was niet best qua weer, maar hoe verder in de week we kwamen, hoe mooier weer het werd. Ik ben hier gevoelig voor. Je zou het bij mijn omgeving moeten verifiëren, maar volgens mij ben ik zelden chagrijnig. Als het zonnetje schijnt heb ik dus al snel een goede dag. Als het eerste loopje van de week dan nog prima onder de 5 minuten per kilometer gehouden kan worden is dat een kickstart voor een heerlijke week.



Loop twee was een prima 8 kilometer in het heerlijke lentezonnetje. Ik liep de stad uit, langs de Wantij, richting mijn voetbalclub. Er wordt daar hard gewerkt aan de velden. Dit seizoen is afgelopen, het is afwachten of er komend seizoen wel gewoon gevoetbald mag worden. In het ‘Nieuwe Normaal’ van Rutte zou dit voor Oranje Wit 4 niet zo’n probleem moeten zijn. Ons publiek bestaat voornamelijk uit vrouwen en kinderen, die gemakkelijk afstand van elkaar kunnen houden. Kort dekken wordt er op ons niveau zelden gedaan, waardoor die anderhalve meter geen probleem is.

De week vordert.

Gedurende de week deed ik het één en ander aan krachttraining en stabiliteitswerk. Zaterdag was een rustdag, om zondag helemaal fris de lange duurloop in te gaan. Havermoutpannenkoeken als ontbijt. Twee koppen koffie en om 11 uur naar buiten.
Vijf minuutjes inlopen om erna 12 kilometers te lopen zonder oponthoud. Ik probeer altijd routes te zoeken zonder stoplichten. Dit keer liep ik bijna richting mijn ouderlijk huis, om het laatste stuk met tegenwind terug te lopen langs de woonboulevard van Dordrecht. De zeehaven die hier ligt is helaas nauwelijks te zien vanaf de weg, maar wordt ontsierd door lelijke bedrijfspanden. Toch kon deze wanstaltige architectuur mijn humeur niet bederven.



Heerlijk ontspannen maakt ik het rondje vol. Altijd een heerlijk gevoel als je denkt zo nog wel een heel stuk door te kunnen lopen. Toch moet ik verstandig zijn en het echt rustig opbouwen. Er zullen vast nog wel mindere trainingsweken komen. Deze pakken ze me nooit meer af.

Maak er een mooie week van. Wij genieten nog even van de zon op ons balkon.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *