Marathon – deel 3.

Hardlopen is lang géén, of hoogstens een klein onderdeel van mijn training geweest. Bewegen deed en doe ik vrijwel elke dag, maar dan vooral krachttraining. Na onze Nieuw-Zeeland trip begon ik met 1 keer lopen. De laatste weken heb ik dit langzaam opgebouwd naar 3 keer per week. Deze week was het plan 4 trainingen, maar liep het anders.

Good start of the week.

Ik begon mijn vrije maandag met een kort rondje. De vorige vroege ochtendloop liep ik volledig nuchter. Nu ging ik met een gekookt ei en wat dadels in mijn maag naar buiten. In de heerlijke ochtendzon liep ik een stukje mee naar het werk van Rianne. Terwijl zij aan het werk ging, rende ik 5 kilometer. Het voelde gelukkig al een stuk beter dan de vorige ochtendloop. Eenmaal weer thuis een ‘echt’ ontbijt waarna er ‘s middags aan de babykamer werd geklust.

Aan het begin van de week was het idee de intervaltraining op woensdag te doen. Puur op gevoel besloot ik deze intensieve training nog even uit te stellen en voor een (gewone) duurloop te gaan. Ik werk nog steeds thuis, waardoor het iets makkelijker is om naar buiten te gaan voor een rondje hardlopen. Ik koos ervoor nu een loop rond lunchtijd te doen. Ondanks het schitterende weer kwam ik er niet lekker in. Plan was een kilometer of 6 tot 7, maar na 4 kilometer besloot ik te stoppen. De benen voelden moe, en mijn ademhaling was te onrustig voor het relatief lage tempo. Achteraf denk ik dat mijn lichaam vooraf al een signaal gaf dat het even rustiger moest.



Rustig aan in het weekend.

De doorgeschoven training van vrijdag skipte ik om dezelfde reden. Een (zware) intervaltraining zou meer schade aanrichten dan goed doen, dus ik hield het bij wat lenigheidswerk en core-oefeningen. Zaterdag voelde alles al weer een stuk frisser en liep ik een rustige duurloop van 65 minuten. Tempo kon ik goed constant houden. Ademhaling en hartslag bleven voor mijn gevoel prima onder controle.



Ik loop nu vooral op gevoel. Als het (lange) hardlopen bevalt overweeg ik op termijn een smartwatch aan te schaffen om zodoende wat meer inzicht te krijgen in mijn hartslag en zodoende daar op te kunnen trainen. Voorlopig doe ik het gewoon zonder technische snufjes en probeer ik vooral lekker te lopen. Ik hoop mijn lichaam inmiddels een beetje te kennen, en zal moeten proberen ernaar te luisteren. Hoe lastig dit ook kan zijn.  Dus niet te hard van stapel lopen, maar rustig aan opbouwen. Niet te snel te veel willen. Geduld is een schone zaak.

Maak er weer een mooie week van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *