Roys Peak.

Het Coronavirus heeft ons inmiddels allemaal in zijn greep. Nog maar zes weken zijn we terug uit Nieuw-Zeeland. Er is een hoop gebeurd in die zes weken. Hoe de toekomst er uit gaat zien weten we niet, dus laten we terugkijken op mooie dingen die we al mee hebben mogen maken.

Wandeling naar Roys Peak.

Eén van de gaafste dingen die we in Nieuw-Zeeland gedaan hebben is de wandeling naar Roys Peak. Vlakbij het plaatsje Wanaka vind je de start van deze pittige maar prachtige wandeling van in totaal zo’n 16 kilometer. Acht kilometer naar boven, en via hetzelfde pad weer terug naar beneden.

Vooraf hadden we reeds wat research gedaan op internet, en er dus voor gekozen om lekker vroeg te starten. In de loop van de dag wordt het vaak drukker op de parkeerplaats én de route, dus rond 7.30 ’s ochtends draaien we in onze vriend Louis de vrijwel lege parkeerplaats op. We hebben op  de camping al een kom havermout op. Water, pannenkoeken, noten en fruit zit in de rugzak. De wandelschoenen gepoetst en kleding in laagjes aangetrokken.

Let’s start.

Bij het beginpunt wordt je gevraagd om een paar dollar te doneren. Hoewel de track niet wordt onderhouden door de overheid, maar over privéterrein gaat, is het wel zo netjes dit gewoon te doen. Al is het maar zodat de landeigenaar weer wat voer kan kopen voor de vele schapen die je onderweg tegen gaat komen.

Klimmen maar!

Vrijwel direct na de start gaat het omhoog. En dan niet geleidelijk, nee direct behoorlijk steil. Over een breed (zand)pad is het hard werken om omhoog te komen. Wij liepen er in de Nieuw-Zeelandse zomer, en het was vrij droog geweest. Het pad was dus goed beloopbaar. Ik kan me zo voorstellen dat je in andere jaargetijden andere condities aantreft. Houd er trouwens ook rekening mee dat je tussen 1 oktober en 10 november hier niet kunt komen, omdat de schapen dan kunnen lammeren.

De hartslag stijgt, het praten gaat niet gemakkelijk. Toch lopen we door. Het is goed weer, al waait het stevig. Af en toe stoppen we voor wat drinken of eten. Soms genieten we gewoon even van het prachtige uitzicht en de stilte. De afstand en tijd naar de top is lastig in te schatten, maar na een uur of 3 klimmen komen we bij een eerste viewpoint. We schieten wat foto’s, rusten even uit, en gaan naar het toilet. Onderweg ga je die niet vinden, enkel aan het begin en hier.



Op naar de top.

Je kunt vanaf hier nog hoger. Dat lijkt een klein stukje, maar is ook weer een flinke aanslag op de kuiten. Toch is het zeker de moeite waard. Je bent nu een kleine 1600 meter boven zeeniveau. Onder je zie je prachtig blauw water tussen de besneeuwde bergtoppen. Staan we hier echt? Het lijkt wel een schilderij. De wind probeert ons hardnekkig van de top te blazen, en maakt de gevoelstemperatuur er niet beter op, dus zodra we genoeg energie verzameld hebben, beginnen we aan de terugweg. Was naar boven lopen een aanslag op de kuiten en bovenbenen, nu ga je vooral de knieën en tenen voelen. Zorg er dus altijd voor dat je goed passende wandelschoenen hebt.



Met een stuk minder stops dan op de heenweg, leggen we de 8 kilometer naar beneden nu af in circa 2.5 uur. Het wordt steeds warmer en drukker. De keuze om vroeg te beginnen was de juiste. Halverwege de middag zijn we weer beneden. De rest van de dag doen we niet zo veel meer. Gelukkig is het in het dal ruim 20 graden, waardoor we lekker van het zonnetje kunnen genieten.

Hopelijk krijgen we met zijn allen dit virus snel onder controle. Let goed op jezelf en elkaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *