Tongariro Alpine Crossing

Vakantie! dat is lekker uitslapen toch? Niet voor Fit travellers. Wij houden wel van wat activiteit en worden om 5.45 wakker geschud door de vrolijke noten van Bob Marleys Three Little Birds. We gaan vandaag de Tongariro Alpine Crossing lopen en dat betekent (heel) vroeg uit de veren. 

Vulkanisch gebied.

De Tongariro Crossing is een wandeling van 19.4 kilometer over en langs vulkanen, kraters, bergen, lava en enkele prachtige gekleurde meren. De crossing is (indien je een beetje fit bent) goed te doen, wat de wandeling zeer populair maakt. Je loopt hier dan ook zelden alleen. Eerste iets minder dan 10 km omhoog en daarna een (hele) lange afdaling. Je eindigt op een ander punt. De loop is dus geen ronde, waardoor je min of meer bent aangewezen op de organiserende partijen. Zeker omdat je maximaal 4 uur mag parkeren bij de parkeerplaatsen. Maar wees niet bang, er zijn genoeg bedrijfjes die je kunnen helpen.

Wees gewaarschuwd!

Vooraf de nodige waarschuwingen: Neem genoeg water en eten mee. Ok, doen we. Trek goede schoenen aan. Ok, doen we. Iedereen een regenjack bij zich? Uhm, een soort van. Thermojack dat een klein beetje water afstoot zal wel voldoende zijn toch? Het belooft prima weer te blijven, maar het blijft gebergte, en het kan dus ieder moment omslaan. Maar dat verwachten ze vandaag niet, dus dat gaat helemaal goed komen.

Na een snelle douche en een stevig ontbijt met havermout, banaan en een kiwi (hoe kan het ook anders hier) worden we iets voor 7 uur opgehaald bij de ingang van Whakapapa Holiday Park. In de winter (onze zomer) is dit een wintersport hotspot. ’s Zomers (nu) is het een wandel walhalla.

Let’s do this!

Het is vroeg, en best koud, maar de zeer vrolijke gestemde busschauffeur (in korte broek) zet ons om 7.25 uur af bij de start van de crossing. Wij hebben een lange broek, compressiesokken, een t-shirt en een thermojack aan. Allebei een rugzak om met liters water, boterhammen, noten, bananen en een appel. En dan vergeet ik bijna de chocolate cookies ?

Direct vanaf het redelijk gemakkelijke begin zien we Mt Ngauruhoe liggen. Bij de meesten van ons beter bekend als Mt Doom uit Lord of the Rings. De top is bedekt met wolken wat hem een nog mysterieuzer uiterlijk geeft. Het wordt al snel warmer wat ons doet besluiten het thermojack uit te doen.



Het perfect aangelegde pad leidt ons langzaam omhoog naar Soda Springs. Een eerste waarschuwingsbord of we ons goed voelen lopen we lachend voorbij. We voelen ons prima, het weer is goed, dus we stappen vrolijk verder. Het wordt al snel pittiger met veel trappen, wat de hartslag doet stijgen, maar even goed ademhalen, een slok water, en we gaan weer door.

We stijgen snel in meters, wat de temperatuur doet dalen. Het thermojack gaat dus weer aan, en we bereiken South Crater. Verdwaalde plukjes sneeuw, en verder een enorme open vlakte met wat stenen, lavabrokken en een plukje gras (of iets dat daar op lijkt).

Decision Point

We komen bij decision point. Als we het koud hebben, er ineens wolken komen, of je je op een andere manier niet comfortabel voelt, dan is dit hét moment om om te keren. Niets van dat alles, dus we gaan vrolijk verder.   

Ok, nu wordt het echt even lastig. Veel los steen, steil, en de temperatuur daalt rap. Er gaat een extra trui aan, maar we gaan door. Het gaat hard waaien, maar niet iets om te verontrusten. Een klein stukje nog naar de top van Red Crater. We nemen nog een extra boterham en stappen over de top. In de verte een groot blauw meer, en een bochtje later ineens drie waanzinnig gekleurde kleinere meertjes. WOW!! We kijken elkaar aan van verbazing. Tuurlijk wisten we dat we dit te zien zouden krijgen, maar om er dan na een kleine 4 uur wandelen ineens mee geconfronteerd te worden. Prachtig.



De afdaling.

We schieten wat foto’s en beginnen af te dalen. Bovenop vooral heel veel los spul, wat ons met kleine skibewegingen doet afdalen. We glijden in de pizzapunt naar beneden, en als de grond wat steviger is stappen we verder. Dat naar boven gaan ging makkelijker dan dit eerste stuk afdalen.

Gelukkig is de wind hier wel weer weg, het thermojack gaat dus weer uit. De wegwijzer zegt nog circa 2.5 uur naar de carpark. Ok, daar gaan we. Bochtje hier, beetje sneeuw daar af en toe een slok water en we slingeren de berg af. Overal is het pad goed, maar het loopt geleidelijk af, wat je eigenlijk continu op de rem doet trappen. Dit gaan we morgen voelen.



Nog anderhalf uur, en ook de trui gaat weer uit. De laatste drie kwartier loop je door het bos, langs een rivier om uiteindelijk moe maar voldaan te eindigen op de parkeerplaats. Zes en een half uur wandelen, maar man, wat was dit gaaf.

Moe maar voldaan!

We halen de eerste bus van half drie en ploffen moe maar voldaan weer naast de camper. We nemen een biertje. We nemen nog een biertje en koken wat, en voordat we er erg in hebben wordt het weer donker en gaan we slapen.

Helaas vergeet Wouter de wekker te verzetten waardoor hij de volgende ochtend weer om kwart voor zes wakker is. Rianne merkt er weinig van en slaapt gewoon nog even door. De spierpijn valt reuze mee gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *